Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας

Σκοτάδι. Αδιάλειπτο σκοτάδι λες και δεν υπάρχει πια φως. Σαν να ξύπνησα σε κάποιον άλλον κόσμο. Ή μήπως ονειρεύομαι; Όχι. Δεν μπορεί να ονειρεύομαι. Στα όνειρα μου υπάρχει φως. Υπάρχουν χρώματα. Αλλά τότε; Μήπως δεν μπορώ πια να δω; Νοιώθω μια σταγόνα να κυλάει αργά στο μέτωπο μου. Κατεβαίνει αργά και βασανιστικά προς τον δεξί μου κρόταφο. Θέλω να τη διώξω. Αλλά δεν μπορώ. Τα χέρια μου δεν υπακούουν.

Τι συμβαίνει; Η σταγόνα μεγαλώνει. Τη βλέπω να γίνεται ποταμός που παρασέρνει το κορμί μου. Παλεύω σε ορμητικά νερά. Νιώθω να πνίγομαι. Καταπίνω νερό που έχει γεύση θάλασσας. Πως είναι δυνατόν; Ένας ήλιος προβάλει κάπου μακριά στο βάθος του σκότους. Γυρίζω το βλέμμα μου. Πίσω από τα βλέφαρα μου μια κόκκινη μπάλα. Τα μάτια μου καίνε. Οι βλεφαρίδες μου λιώνουν σαν ράμματα γύρω απο τα μάτια μου. Με πιάνει πανικός. Θέλω να ουρλιάξω αλλά δεν βγαίνει φωνή.

Ένας παραμορφωμένος ήχος ακούγεται απο μακριά. Σαν δίσκος που παίζει ανάποδα. Ο λαιμός μου δεμένος κόμπος. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στη μέση του πουθενά. Βλέπω ξανά ή είναι μόνο στο μυαλό μου; Τα αγκάθια του τυλίγονται στο δέρμα μου. Το κορμί μου ματώνει αλλά δεν νιώθω πόνο. Ένα μακρόσυρτο γέλιο. Μαύρες φιγούρες γύρω μου. Τα πρόσωπα τους καλυμμένα με κουκούλες. Σιωπή. Δυό φλόγες κάτω απο μια κουκούλα. Το πρόσωπο σου. Εσύ.

Μια αστραφτερή λάμψη σκίζει το σκοτάδι. Μια λάμα καρφώνεται στον ώμο μου. Ουρλιάζω από τον πόνο και η ηχώ αναπαράγει το ουρλιαχτό στο διηνεκές. Ένα χέρι πλησιάζει. Τραβάει τη λάμα με δύναμη και την κατεβάζει ξανά και ξανά χωρίς σταματημό. Νιώθω να μου τρυπάει τους πνεύμονες. Αίμα γεμίζει κάθε μου ανάσα. Γλυκό και πικρό ταυτόχρονα. Σκοτάδι με τυλίγει και πάλι.

Πλέω σε μια λίμνη από δάκρυα. Ένα σαξόφωνο λαμποκοπά στο βυθό. Παίζει την αγαπημένη μου μελωδία. Την ξέρω κι ας μην την ακούω. Από τον ουρανό πέφτουν φύλλα. Ξέπνοα φύλλα του φθινοπώρου. Σκεπάζουν τα πάντα. Το ψέμα μου, τον φόβο μου, την απελπισμένη μου προσπάθεια για να κοιμηθώ.