”Πιστεύεις στο Θεό;”
”Όχι...”
”Κρίμα...”
”Πιστεύω σε κάτι άλλο. Πιστεύω στο όνειρο που κρύβεται μέσα μας.”
Τριγυρνάμε στα σοκάκια της πόλης. Σε μια γωνιά μου πιάνεις απρόσμενα το χέρι. Δεν γυρνάς να με κοιτάξεις. Συνεχίζεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Στρίβουμε έναν δρόμο και βγαίνουμε στην μεγάλη πλατεία. Τα φώτα λαμπυρίζουν στον ουρανό. Μια φωνή αντηχεί από το υπερπέραν. Αναγνωρίζω το ”αλληλούια” του Κοέν. Ποιος Θεός μας έφερε εδώ; Ποιό όνειρο ξετυλίγεται μπροστά μας; Μένουμε για μερικά λεπτά ακίνητοι, μαγεμένοι από το παραμυθένιο σκηνικό.
Κοιταζόμαστε. Χίλιες διακόσιες σαράντα επτά φορές είχαμε ανταλλάξει ματιές μέχρι τώρα και καμιά δεν είναι σαν κι αυτή. Γελάς με αυτό το αυθόρμητο γέλιο που δεν θα γίνει ποτέ δικό μου.
”Εσύ, Ραφαέλα, βλέπεις έναν κόσμο που τον ορίζει ο Θεός σου. Τον σμιλεύει με τα χέρια του και στον προσφέρει σαν δώρο. Εγώ βλέπω μια συλλογή από τυχαία κομμάτια. Τα βάζω στο μύλο της ψυχής μου και φτιάχνω ένα όνειρο. Και που και που, το όνειρο προβάλλεται μπροστά στα μάτια μου. Το δικό σου μυστικό είναι η προσδοκία μιας στιγμής που δεν θα έρθει ποτέ. Το δικό μου μυστικό είναι ότι αυτή τη στιγμή την έχω ήδη ζήσει εκατομμύρια φορές.”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου