Τραγουδοποιός

Και στον δρόμο παντού
Θέλω για μένα να μιλούν
Να ’ναι οι κοπέλες γυμνές
Να με πνίγουν σ´αγκαλιές
Να με θαυμάζουν, να με σκοτώνουν
Την αρετή μου να ξεριζώνουν...

Γέλασες. Όπως και τότε που σου μίλησα για τ’όνειρο μου. Μου ψιθύρισες δυο λόγια κι η φωνή σου είχε συγκαταβατική χροιά. Κι ύστερα το προσπέρασες. Κάτι που είχε έλλειμμα σοβαρότητας, απέκτησε αυτόματα και έλλειμμα ύπαρξης.

Θυμήθηκα ξαφνικά το βλέμμα της μητέρας μου. Ειμαστε στο δωμάτιο, εκείνη ξαπλωμένη κι εγώ καθισμένος πιο δίπλα αγκαλιά με μια κιθάρα. Μόλις της είχα τραγουδήσει την τελευταία μου έμπνευση. Ως συνήθως, μελό στίχοι ζωντανεμένοι από μια απαίδευτη φωνή. Αράδιασα τις σκέψεις μου κι ύστερα την κοίταξα εξερευνητικά. Ήξερα την απάντηση κι ας ονειρευόμουν μιαν άλλη. Αλλά εκείνη δεν την διάλεξε. Με κοίταξε και, με την σοφία ενός ανθρώπου που αγαπά, μου άνοιξε μια πόρτα που δεν περίμενα. Κι ήταν τόσο δυνατό το φως από την προσέγγιση του ονείρου και της πραγματικότητας που για μια στιγμή δίσταξα. Τόσο χρειαζόταν για να μείνει το όνειρο πάντα όνειρο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρωτόγνωρο συναίσθημα της σκηνής. Τις χιλιάδες ματιές που σαν ηλιαχτίδες αγκάλιασαν το κορμί μου. Την ενέργεια που σαν πλημμύρα κατέκλυσε κάθε σπιθαμή του χώρου. Την έκσταση που προκάλεσε ο συντονισμός τόσων ψυχών στην ίδια μελωδία. Την δικιά μου.

Κι έτσι θα γεράσω
Προς το τέλος θα φθάσω
Ν´αναζητώ έναν Θεό
Να μου πει “σε συγχωρώ”
θέλω να φύγω δυστυχισμένος
Για τίποτα μετανοιωμένος