Μερικές φορές ονειρεύομαι πως η ζωή μου κυλάει σαν ταινία... Σαν να παρατηρώ τον εαυτό μου από μια εξωτερική λήψη. Κι ύστερα γυρνάω σε μια steadycam στερεωμένη στον ώμο μου. Κι ύστερα τρέχω και τα μάτια μου γίνονται ο φακός... Και ταυτόχρονα παρακολουθώ το μοντάζ από μια σκοτεινή αίθουσα σε κάποια γωνιά του μυαλού μου. Και ακούω μουσικές. Μουσικές που με προστάζουν πως να ζήσω, κατευθύνουν τα συναισθήματά μου κι έτσι κατευθύνουν την νοερή ύπαρξή μου. Η ζωή μου υπακούει σε μουσικές. Σαν τον χειμώνα του Βιβάλντι εναλλάσσεται αρμονικά μεταξύ της ηρεμίας και της έντασης. Σαν τα σφιγμένα χείλη του Κάραγιαν, σαν το βασανισμένο μέτωπο της σολίστ, ζωγραφίζει το πρόσωπό μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου