Ο ήλιος

Είναι φορές που ο ήλιος σημαδεύει τα μάτια μου! Στην αρχή, οι ακτίνες του χαϊδεύουν απαλά την επιφάνεια –τόσο όσο χρειάζεται για να διεγείρουν ένα μικροσκοπικό κύμα από δάκρυα. Ύστερα διεισδύουν αργά μέσα στο χιτώνα τροφοδοτώντας με θέρμη τα τοιχώματα και επιφέροντας μια γλυκιά ζάλη. Μόλις οι άμυνες πέσουν, βυθίζονται αποφασιστικά σε όλο το κορμί εκτοξεύοντας αλόγιστα μικρούς ηφαιστειακούς κομήτες. Ολοκληρωτική παράδοση!

Μέσα στην εκστατική ατμόσφαιρα, άκουσα τα βήματά σου… Συντονισμένα λες με τη γη, με ταρακούνησαν στην αρχή αργά και -όσο πλησίαζαν- όλο και πιο δυνατά! Το είναι μου σείστηκε καθώς διασταυρώθηκαν στιγμιαία οι ζωές μας. Κι ύστερα σιγή. Περίμενα με κομμένη ανάσα ώσπου αισθάνθηκα την αύρα σου να πλημμυρίζει τον αέρα. Ρούφηξα την μυρωδιά σου βαθιά στα πνευμόνια μου και την κράτησα σαν να ‘ταν η τελευταία μου ευκαιρία να την γευθώ.

Κατάλαβα ότι είχες καθίσει παραδίπλα στο παγκάκι. Ένοιωθα τα μάτια σου να συναντούν τα δικά μου χιλιόμετρα μακριά, σ’ έναν γαλάζιο ομιχλένιο ορίζοντα. Έναν ορίζοντα που στηρίζει την ύπαρξή του στα διαφορετικά μα -κατά έναν παράξενο τρόπο- κοινά όνειρά μας. Τί όμορφα αλήθεια που υφαίνονται τα βλέμματα στον αργαλειό του χρόνου!

Ξεφλουδισμένο από τον ίδιο αργαλειό, το παγκάκι έστεκε ατημέλητο στην άκρη των βράχων. Κάθε μέρα απολάμβανε τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του ήλιου, έβρισκε συντροφιά στον ήχο των κυμάτων και σημασία στα ορφανεμένα όνειρα που ζητούσαν την φιλοξενία του…

Δεν θυμάμαι ποιος μίλησε πρώτος. Οι λέξεις ξεπήδησαν φυσικά σαν να γύρευαν από καιρό να βρουν η μια την άλλη. Στάθηκαν σε μια πνοή του ανέμου, κοιτάχτηκαν για μια στιγμή διερευνητικά και αμέσως άπλωσαν τα χέρια σε μια τεράστια αγκαλιά. Κι ύστερα χόρεψαν για ώρα τρυφερά και παιχνιδιάρικα μέσα στις μουσικές δίνες που τις παρέσερναν πότε από εδώ και πότε από εκεί.

Ήμαστε για μερικά λεπτά πεινασμένοι εραστές σε φλογισμένη κλίνη. Ξετυλίξαμε τις ψυχές μας στην απέραντη θάλασσα δημιουργώντας ένα αέρινο στρώμα και αφήσαμε πάνω τα κορμιά μας να σπαρταράνε από ηδονή. Τα όνειρα ξεχείλιζαν από μέσα μας και σπινθήριζαν καθώς αγγίζαμε ο ένας τον άλλον. Ήταν μια στάλα ηλεκτρισμού, ή ένας ηλεκτρισμένος χείμαρρος, αλλά μας ένωσε για πάντα.

Όταν άνοιξα τα μάτια είχες φύγει. Πήρες το μονοπάτι του ήλιου γυρεύοντας κείνο το μακρινό ορίζοντα. Η σκιά σου ταξίδευε πάνω στα κύματα και μου έγνεφε το δρόμο. Χαμογέλασα. Ο ήλιος σημάδευε τα μάτια μου, μα ετούτη τη φορά ήμουν εγώ ο κατακτητής κι αυτός παραδομένος. Είπα αντίο στο παγκάκι και σηκώθηκα. Είναι ώρα να προσφέρω μια οικογένεια στα όνειρά μου!