Κι ύστερα, με τυλίγουν σε χνουδωτές πετσέτες χαϊδεύοντας με με την δέουσα τρυφερότητα. Σε λίγο, θα ρουφάω το γάλα από το ίδιο υπέροχα αφράτο σώμα που με φιλοξενούσε τους τελευταίους μήνες. Γουλιά γουλιά θα ξεκινήσω το ταξίδι της ζωής. Προορισμός μου η ευδαιμονία!
Είμαι πολύ τυχερό παιδί. Όλος ο κόσμος πάλλεται στους χτύπους της καρδιάς μου. Άγνωστα πρόσωπα με περιτριγυρίζουν χαμογελώντας μου γλυκά. Έρχονται κοντά μου και κάνουν γκριμάτσες, βγάζουν περίεργους ήχους, προσπαθούν να με διασκεδάσουν! Μου τσιμπούν τα ροδαλά μαγουλά μου και χαιδεύουν τα φρεσκολουσμένα μαλλάκια μου...
Μα το καλύτερο είναι ότι κουβαλούν μαζί τους κι από ένα παιχνίδι! Πόσο μου αρέσουν αυτά τα πολύχρωμα πλαστικά αντικείμενα και τα χνουδωτά κουκλάκια! Τα κοιτώ πάντα με έκπληξη, τα περιεργάζομαι σαν να 'ναι εξωγήινα, κι ύστερα τα πετώ με δύναμη στον τοίχο... Μου αρέσουν τα πειράματα! Άλλωστε και να χαλάσουν, είμαι σίγουρος ότι θα πάρω πολλά ακόμα! Σίγουρα τα αξίζω...
Τί καταπληκτικός κόσμος με περιμένει να τον ζήσω! Η προσμονή μου είναι ανεξάντλητη: Τα παιδικά παιχνίδια που θα γεμίσουν τις πιότερες πρώτες αναμνήσεις μου. Τα γέλια στο σχολείο που θα κάνουν την κοιλίτσα μου να σπαρταράει. Οι έρωτες της εφηβείας που θα συνεπάρουν την σκέψη μου και την καρδιά μου. Τα φοιτητικά αράγματα στα οποία νοερά θα ανατρέχω στις δύσκολες ώρες της δουλειάς...
Και μέσα σε όλα αυτά, αγάπη - αγάπη - αγάπη! Είμαι έτοιμος να αγκαλιάσω κάθε στιγμή και να ρουφήξω την αγάπη! Μια ονειρεμένη ζωή ανοίγεται μπροστά μου! Και είμαι έτοιμος να την γευτώ!
6 σχόλια:
Σκληρές εικόνες
Όμως αυτός είναι ο κόσμος μας
Μου θύμισες τον "Επίμονο κηπουρό" του John Le Carre. Άσχετο βέβαια αλλά κι εκείνη η ιστορία στην Κένυα διαδραματιζόταν.
Καθημερινά ξεχνάω... Ζω αχάριστα τη ζωή που μου προσφέρθηκε, χωρίς να σκέφτομαι τις εναλλακτικές ζωές που θα μπορούσα να ζω! Θα πρεπε να με υποχρεώνουν να αποφασίζω πως θα θελα να είναι ο κόσμος προτού μου πουν σε ποια γωνιά του θα γεννηθώ! Κι ύστερα να ήμουν δέσμιος αυτών των αποφάσεων!
Την είδα την ταινία, αλλά νομίζω πως η πραγματικότητα δεν μπορεί πλέον να αποτυπωθεί σε εικόνες και λέξεις. Είναι απλά πολύ άγρια για να την αντέξουν τα μάτια και τα αυτιά μας.
Για πολλά πράγματα δεν έχουμε δικαίωμα επιλογής. Για άλλα τόσα έχουμε. Κανείς μας δεν επεδίωξε τη γέννησή του, ούτε και επέλεξε την πλευρά του πλανήτη όπου ήρθαμε στη ζωή.
Το λιοντάρι δε διάλεξε να γεννηθεί λιοντάρι. Ούτε και η γαζέλα είχε δικαίωμα επιλογής.
Πάρε τη ζωή σου ως δώρο. Δώρο είναι.Και στο λέει ένα άτομο που πολλές φορές θεώρησε και θεωρεί την ύπαρξή του ως τελείως ανώφελη.Αλλά ο ήλιος δεν περιστρέφεται γύρω από μένα,κι αυτό είναι καλό.
Η ζωή μας αξίζει όταν εμείς της δίνουμε το νόημα που της αξίζει.Πόσο εύκολο είναι να το γράφει κανείς! Ειρωνεία!
Συγγνώμη αν σε κούρασα.
Καλή σου μέρα και προσβλέπω σε πιο αισιόδοξες σκέψεις στο μέλλον. Δε γίνεται, κάπου θα υπάρχουν κι αυτές.
Με αφορμή την προηγούμενη συζήτησή μας ξαναδιάβασα αποσπασματικά το "Μικρό Πρίγκηπα" και βασικά το διάλογο με την αλεπού. Τον είχα ξεχασμένο.
Σ'ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες, να θυμηθώ κάτι τόσο όμορφο. Και να νιώσω τόσο όμορφα.
Δεν ξέρω μόνο,αν σε κουράζω.
Δε θα το ήθελα σε καμιά περίπτωση.
Για την ώρα λέω να συνεχίσω να διαβάζω το παραμύθι μου, μια που είναι γεμάτο όμορφες αλήθειες.
Αν το σκεφτείς, όλη η ζωή είναι ένα παραμύθι! Το ονειρευόμαστε μικροί, το προσπερνάμε μεγάλοι και -αν είμαστε τυχεροί- το διηγούμαστε παππούδες πια...
Ο μικρός πρίγκηπας με κάνει πάντα να αναρωτιέμαι αν ο κόσμος που ξέρω είναι αλήθεια ο κόσμος που ξέρω...
Αν είμαστε τυχεροί το ζούμε..
Σημασία δεν έχει τόσο αυτό που ξέρεις, αλλα αυτό που νιώθεις.
Νόμίζω πώς πάντα αυτός ο κόσμος είναι καλύτερος, ο κόσμος που βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής.
Καμια φορά οι εικόνες ειναι σκληρές, σας αυτές που θέλησες να μας δείξεις,δυστυχώς όμως είναι και αυτές μέσα στη ζωή.
Μας θυμίζουν οτι όλα τα παραμυθια δεν έχουν αίσιο τέλος..
Δημοσίευση σχολίου