Η ψυχή είναι ένα ηφαίστειο που
βράζει. Λέξεις ζαλισμένες από την κάψα χορεύουν μέσα του. Στροβιλίζονται
παθιασμένα. Λιώνουν και ανακατεύονται μες στη λάβα. Μορφώνονται και
μεταμορφώνονται. Γίνονται λεκτικές φούσκες που εκρήγνυνται. Σκορπούν βίαια τις
ρανίδες τους και σχηματίζουν καινούριες αναπαραστάσεις στα τοιχώματα της ψυχής.
Κι η δύναμη τους μεγαλώνει. Ο χώρος δεν είναι αρκετός. Δεν είναι ποτέ αρκετός.
Γίνεται ανυπόφορος. Το συναίσθημα στα έγκατα ουρλιάζει. Καλεί τις λέξεις σε
εξέγερση. Να πουν όσα δεν τόλμησαν. Όσα ακόμα δεν τολμούν. Να γεμίσουν τα
φοβισμένα νερά με τη θέρμη τους. Να κρυσταλλώσουν την ενοχή. Να γίνουν πέτρα.
Να καθίσει πάνω ο πόθος σου ένα γλυκερό φθινόπωρο.
Η μέρα μικραίνει. Μα ο χρόνος
διαστέλλεται. Οι στιγμές κρατάνε ξαφνικά περισσότερο. Το βήμα βραδύνει. Λες και
αντιλήφθηκε ξαφνικά την (απ)ουσία της ζωής. Αυτό το κάτι μεγαλύτερο που είναι
πάντα εκεί. Ποτέ δεν το βλέπεις. Ποτέ δεν το ακούς. Λίγες μόνο φορές το
αισθάνεσαι. Βγαίνει από τα σπλάχνα σου και απλώνεται σαν πέπλο χιονιού τριγύρω.
Και σταματάς. Φοβάσαι μην το πατήσεις και χαλάσεις την ατέλειωτη τελειότητα της
εικόνας. Την αμόλυντη αγνότητα της σκέψης. Την κρυφή αιωνιότητα της στιγμής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου